aan je scherm vast

Ik sta er zelf versteld van hoe groot de impact is van minder online zijn, nu ik er al een tijdje mee bezig ben. Het maken van een dumbphone heeft me heel erg laten realiseren dat zo’n smartphone wel handig is, maar dat de mens (of laat ik het bij mezelf houden, ik) niet gemaakt is om alle impulsen op dat ding te weerstaan. En dus heel veel tijd te verdoen met onzinnige dingen. In een vorig mailtje schreef ik over de positieve veranderingen die het me gebracht heeft tot nu toe. En ik merk dat ik blijf veranderen. Zo had ik gisteren weer een soort openbaring.

Het is me gisteren tijdens onze treinreis naar Keulen opgevallen. Ik zag na lange tijd weer eens een heleboel mensen bij elkaar op het station, en 9 van de 10 mensen zat aan zijn telefoon geplakt. Heftig om te zien vond ik dat, omdat ik zelf helemaal eruit ben. Het leek net of die mensen in een andere wereld leven en niet in dezelfde wereld zijn als ik. En ik moest meteen denken aan deze serie van Antoine Geiger.

Dit soort foto’s en kunst over dit onderwerp heb ik wel vaker gezien. Maar nu ik er zelf ‘uit’ ben, komt het pas echt binnen. Ik zie en voel nu pas echt hoe heftig dit eigenlijk is. Ik kreeg er een heel vervreemd gevoel van, alsof we niet hetzelfde soort zijn. Maar alsof je ‘de opgeslokte mensen’ hebt en ‘de anderen’. Ja, als mijn fantasie eenmaal gaat, dan gaat hij ook goed ; ) Maar het gevoel waar ik mee achterbleef was wel een belangrijk gevoel.

Ik voel nu alleen maar; daar hoor ik niet meer bij en daar wil ik niet meer naar terug. Het was een heel waardevol moment. En daar ben ik heel blij om, want nu zie ik pas in hoe erg het voor mijn gevoel ook niet klopt. Steeds maar met je mobiel bezig zijn. Wat missen we allemaal wel niet om ons heen! Ik was echt vergeten dat het fijn is om in de auto of trein een uur niets te doen te hebben. Dat ik dan zelf wel dingen bedenk om me bezig te houden, of dat ik juist even kan niksen. En dat dat veel natuurlijker aanvoelt dan mijn telefoon uit mijn zak pakken en ergens ingetrokken worden om bij de bestemming pas weer op te kijken. Je bent dan echt even soort van weg?

Dus, nog meer aanpassingen in mijn digitaal minimalisme. Ik ga mijn agenda naar een papieren agenda overzetten. Ik heb me er lang tegen verzet omdat het me niet handiger leek, want dan moet je die papieren agenda altijd bij je hebben. Maar ik denk dat ik nu wel het nut ervan inzie om dat ding mee te slepen. Want niet met mijn telefoon bezig hoeven zijn is me duizend keer liever dan steeds naar dat boekje moeten lopen. En ik ben dan ook nog zo’n irritante perfectionist die heel netjes wil schrijven en de kriebels krijgt als het niet netjes is of door elkaar staat of er iets doorgestreept moet worden. Maar daar moet ik me maar overheen zetten. Een mooi lesje in loslaten ; )

Mijn hele instelling is veranderd en ik denk dat dit echt een hele goede stap is geweest!

0

comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *