this is a story about time travel

Nee niet echt, maar toch ook wel. Iets wat mij altijd enorm geïnteresseerd heeft, is mijn leven documenteren. Niet alleen het aspect van foto’s maken en de momenten vangen in een foto, maar ook de gevoelens van dat moment in mijn leven letterlijk vastleggen om ze later nog eens te kunnen zien en voelen. Het komt voort uit een angst om te vergeten. Want, ik ben enorm vergeetachtig. Altijd al geweest. Dus die angst is niet geheel onterecht. Vanaf mijn kindertijd tot nu heb ik enorme gaten in mijn geheugen. Er zijn dingen die ik gewoon echt niet meer weet en waar ik de herinnering niet meer van kan terughalen.

Dat klinkt niet zo fijn, maar gelukkig zijn er nog steeds mooie herinneringen in mijn hoofd opgeslagen die ik koester. Maar, het heeft me wel aan het denken gezet en zo ben ik in 2015 begonnen met mijn A PHOTO A DAY project. Ik maakte elke dag een foto van mijn leven. Van een random moment of van iets wat ik graag wilde onthouden. Met het idee dat ik aan het einde van het jaar kon zien hoe mijn jaar was. Zo werd A PHOTO A DAY mijn tweede – betere – geheugen aan herinneringen. Een voor mij heel bijzonder plekje. En het mooiste nog, hier kunnen geen zwarte gaten ontstaan ; )

Het documenteren is inmiddels samengesmolten met wie ik ben. Het maken van foto’s is een automatisme waar ik niet over nadenk, maar wat vanzelf gaat. Als ik iets meemaak wat voor mij de moeite waard is – als ik iets moois zie, iets meemaak wat me ontroerd of een gevoel wat ik wil onthouden – pak ik zonder nadenken mijn telefoon erbij om snel een foto te schieten.

Het is mooi om te zien hoe mijn leven door de jaren heen veranderd is, hoe ikzelf veranderd ben. Het geeft me een fijn gevoel om te weten dat ik altijd terug kan gaan naar mijn foto blog om te kijken naar een bepaalde dag, week, maand of jaar. Dat ik terug in de tijd kan reizen om het jaar 2015 nog eens te bekijken, bijvoorbeeld. Dat ik de gevoelens van toen in één oogopslag weer zie en kan voelen. Iets wat ik zonder al deze foto’s niet meer had kunnen doen.

Ik probeer elke dag stil te staan bij de dingen die ik doe en meemaak. Maar als ik eerlijk ben, mis ik voor mijn gevoel heel veel. Je kúnt ook niet alles door en door zien/voelen/ruiken in zijn volledigheid op het moment zelf. Wat het terugkijken van de opgeslagen foto’s me geeft (buiten een fijn nostalgisch gevoel), is de kleine details die ik onbewust heb opgeslagen terwijl ik ze aan het beleven was, maar niet helemaal heb gevoeld op het moment zelf. Wie hier overigens veel mooier over kan praten is Danny Gevirtz. Hij legt goed uit wat ik bedoel en de video is zeker het kijken waard als je van documenteren houdt. Ook Riza maakte er een mooie video over.

Deze blogpost had ik eerder een ode aan documenteren kunnen noemen haha, want eigenlijk wil ik vooral mijn liefde ervoor met jullie delen. En wie weet iemand aansteken ermee ; )

0

comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *