een ode aan elke dag

Vandaag een ode aan elke dag. De dagelijkse doodgewone dingen die het leven leuker maken. De kleine momenten die we allemaal zo graag willen onthouden. In de vorm van foto’s, zoals ik ze elke dag maak.

In 2015 ben ik begonnen met een project. Al die jaren ben ik er mee bezig, maar nog nooit eerder heb ik er een blogje over geschreven. Dat werd eens tijd, vond ik. Toen ik met het project begon, wilde ik een jaar lang elke dag een foto maken van mijn leven. Een zogenaamd 365 project. Het leek me wel wat om mijn leven vast te leggen. Maar zou dat echt leuk zijn? Zou ik wel elke dag iets hebben om een foto van te maken? Zou dat interessant zijn om bij te houden? Of ook gewoon een keer saai worden?

Ik maakte een blog aan en probeerde het gewoon. Ik plaatste er (bijna) elke dag een foto. En naarmate ik er wat langer mee bezig was, soms ook wel meerdere foto’s op één dag. Inmiddels ben ik de 3500 foto’s voorbij.

Wat me zo leuk leek aan het project, was foto’s maken van het dagelijkse leven. Van de doodgewone dingen. Foto’s van wat ik deed, meemaakte, at, zag, maakte, voelde en luisterde. Gewoon, van hoe het ook echt was. Het was niet belangrijk of de foto’s mooi werden (mocht natuurlijk wel). Wat ik vooral belangrijk vond, was dat ik ze snel kon maken, op een point and shoot manier. En dat ze het echte leven ook lieten zien. Dat vond ik een interessante manier van vastleggen.

Toen ik begon met dit project, had ik niet gedacht dat ik de 365 dagen zou halen. Laat staan, dat ik het nu, 8 jaar later nog steeds doe! Het is inmiddels een groot onderdeel van mijn leven geworden. Wat ik ook niet had verwacht had, is dat fotografie zoveel mooie dingen aan mijn leven zou toevoegen. Het laat me vaak stilstaan bij de mooie momenten, het laat me de kleine dingen nog meer waarderen en het laat me anders kijken naar wat er voor me is. Het is een soort dankbaarheidjes detector voor me geworden. Het heeft me laten inzien dat de doodgewone dagelijkse dingen juist de dingen zijn die me dankbaar maken. Die het leven mooier maken en meer kleur geven.

Regelmatig scroll ik weer eens door mijn blog heen om de foto’s te bekijken en herinneringen op te halen. Wat mijn hoofd alweer vergeten is, is er altijd weer terug te vinden. Het is een soort databank van mijn leven geworden, opgemaakt uit allemaal kleine momenten. Hoe gaaf, als ik dit over tientallen jaren nog steeds heb! Een naslagwerk van zowat alles in mijn leven. Een klein groot gelukje!

4

comments

  1. Ik vind het echt een super leuk project. Heb ook een paar keer zo’n blog op Tumblr gemaakt om ermee te starten, maar ik kan daar dus echt niet mee werken, haha :p Heb bedacht om dan op mijn huidige blog zo’n pagina te maken, maar dat is dan voor mij niet laagdrempelig genoeg om zo’n foto te plaatsen. Ik moet dan teveel stapjes nemen.
    Als je eens een cursusje Tumblr geeft, ik ben kandidaat 😀

    1. Ohhh echt? Ik vind tumblr juist het makkelijkste, omdat je alleen maar op uploaden hoeft te klikken en dan is het er al 😀 En je hebt er geen opslag voor nodig, zoals met een website. Dat gaat met duizenden foto’s natuurlijk ooit vol raken. Maar zeker wil ik je wel uitleggen hoe het werkt! Alleen maar leuk als meer mensen zo’n project doen!

  2. Ik ben dankzij een vriendin de app Grattitude beginnen gebruiken om kleine gelukjes te noteren. Vroeger deed ik dat in een notitieboekje maar wanneer ik het dan enkele dagen niet had ingevuld was ik veel van die kleine gelukjes al weer vergeten. Dankzij die app denk ik er wel vrijwel iedere dag aan en ik heb de gewoonte om er telkens ook een foto aan toe te voegen. Zo fijn om daar dan nadien nog eens door te gaan en terug te blikken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *